የ365 ቀናት ፈተና እና ተስፋ- የአንድ አመት ማስታወሻ

የዞን9 ጦማርያን የአነደኛ አመት ማስታወሻ

 

ከዞን9 ጦማርያን እና ወዳጅ ጋዜጠኞች

ጊዜው በጣም ይነጉዳል፡፡ ሀላፊነት የማይሰማው ስርዓት የገዛ ዜጎቹን እድሜ በእሳት ይማግዳል፡፡ ሚያዚያ 17/08/2006 ዓ.ም በፖሊስ ቁጥጥር ስር እንድንውል የተደረግነው ስድስት የዞን ዘጠኝ ጦማሪያን እና ሶስት ጋዜጠኞች ይሔው ከታሰርን ድፍን አንድ የእስር አመት ቆጠርን፡፡ መለስ ብለን ስናየው አጭር በሚመስለው አመት ውስጥ የሆነውንና የታዘብነውን ጠቅለል አድርገን ለማካፈል እንሞክራለን፡፡ይህ የእኛ ገጠመኝ እና ትዝብት፣ የሃሳብ ልዩነትን ማስተናገድ የሚከብደው መንግስት እስካለን ድረስ የነበረ እና የሚኖር ስለሆነየሁሉም ‹የህሊና እስረኛ › ገጠመኝ እና ትዝብት ሊሆን እንደሚችል አስታውሱልን፡፡

‹እንዳይችሉት የለም . . .›

ከያለንበት ቦታ በዘመቻ መልክ ተይዘን የፌደራል ወንጀል ምርመራ ዘርፍ (በተለምዶ ‹መአከላዊ›) በገባንበት ቅፅበት ነበር ስርዓቱ እንዴት እንደሚሰራ ከውስጡ መመልከት የጀመርነው፡፡ እንደ አለመታደል ሆኖ ስርዓቱ ውጪ ሆነን ከምናውቀው የባሰ እንጂ የተሻለ ሆኖ አላገኘነውም፡፡ ለምርመራውየተያዝነውን ‹‹ተጠርጣሪዎች ›› የሚያቆዩባቸው ክፍሎች መሰረታዊ የሆነውን ሰብዓዊነትን ከግንዛቤ ውስጥ ያላስገቡ እና ሕግ የማያውቃቸውይመስላሉ፡፡ ተዘግተው በሚውሉና በሚያድሩ ክፍሎች ውስጥ ተበታትነን ታጉረን በቀን ሁለቴ (ለአስር ደቂቃዎች) መፀዳጃ ቤት እንድንሄድ(ተፈጥሮን በቀጠሮ እንድንቆጣጠር ) እንገደድ ነበር፡፡ ‹የፀሃይ ብርሃንም› በቀን አንዴ ለአስር ደቂቃ እንቃመስ ነበር፡፡ይህምየሚሆነው የእኛን ‹መብት› ለማክበር ታስቦ ሳይሆን በአሳሪዎቻችን ‹በጎ ፈቃድ› ነው፡፡ ክፍሎቻችን ውስጥ ሆነን የሰማናቸውና ያየናቸው በታሳሪዎች (inmatel) የሚወሩት እና በገዛ አይናችን የምንታዘባቸው የሰቆቃ ታሪኮች ብቻ ናቸው፤ምንነቱ ያልታወቀ ነገር ‹‹እመን››በሚል የማይቀጣ የለም፡፡መአከላዊ ውስጥ እረፍት ብርቅ ነው፤ የካቴና ድምፅ በተቅጨለጨለ ቁጥር ‹‹ማነው ባለተራ›› የሚል ጭንቀትሁሉንም ሰው ሰቅዞ ይይዛል፡፡ የትኛው ተረኛ ወደ ‹ምርመራ› ክፍል ተወስዶ ይደበደብ ይሆን? የሁሉም እስረኛ ጥያቄ ነው፡፡

ሁላችንም ለጥያቄ ‹ምርመራ› ክፍሎች ውስጥ በተመላለስንባቸው ጊዜያት ሰብአዊ ክብራችንን እንድንዘነጋ እንገደድ ነበር፡፡ ፀያፍ  ስድቦችን የመርማሪዎቻችን አፍ መፍቻ የሆኑ ይመስል ከንፈራቸው ላይ ተንጠልጥለዋል፡፡ጥፊ፣ ካልቾና ስፖርታዊ ቅጣቶች የእለት ቀለቦቻችን ነበሩ፡፡ ሴቶች ሊደረግልን የሚገባ ጥበቃ ቀርቶ ሴትነታችንን መቀጣጫ የሚያደርግ አበሻቃጭ (abusive) ‹ምርመራ› ተደርጎብናል፡፡ ‹የምርመራ› ስዓቱ ገደብ የለውም ጠዋት፣ ከሰዓት፣ ማታ እና ሌሊት ሊሆን ይችላል፡፡ከሌሊቱ ስድስት ሰዓት ከእንቅልፍ ተቀስቅሶ ወደ ‹ምርመራ› ክፍል መወሰድ እና የደንቡን ተደብድቦ መምጣት የተለመደ ነው፡፡ ለነገሩመአከላዊ የቆየ ሰው የሚታሰርባቸው ክፍሎች የተፈጥሮ ብርሃን የማያስገቡ እና ለ24 ሰዓታት በቂ የሆነ የኤሌክትሪክ ብርሃን የማያገኙ በመሆናቸው መምሸት እና መንጋቱን እንኳን ለማወቅ በፖሊስ መነገርን ይጠይቃል፡፡ የመጀመሪያዎቹን ሶስት የእስር ወራት በዚህ ሁኔታ አሳለፍን፡፡

‹የመርማሪዎችን› አካሄድ በመመልከት በጋራ የተረዳነው አንድ ነገር ቢኖር የተጠረጠርንበት ተጨባጭ ወንጀል ወይም ማስረጃ ያልነበረ መሆኑን ነው፡፡ሆኖም መጀመሪያ ‹በተጠረጠርንበት› ሕገ-መንግስታዊ ስርዓቱን በአመፅ እና በዛቻ ለማፍረስ እና ማህበረሰብ ሚዲያን ለአመጽ ለመጠቀም የመሞከርወንጀል ወይም ኃላ በተከሰስንበት የሽብርተኝነት ድርጊትን ለመፈፀም የማሴር፣ የማነሳሳት፣ የማቀድ፣ የመዘጋጀትና የመሞከርን ወንጀል ከእኛው አፍ (በሃሰትም ቢሆን) በጉልበት ለመስማት ‹የመርማሪዎቹ› ቁርጠኝነት ወደር ያልነበረው መሆኑን ነው፡፡ እንዲያም ሆኖ ቤታችን፣ቢሮአችን፣ ኮምፒውተሮቻችን ፣ስልኮቻችንና ቃላችን ሁሉ ተፈትሾ የተገኘው ማስረጃ እንኳንስ ክስ ሊያቋቁም ቀርቶ የተገላቢጦሽ የእኛንንፅህና የሚመሰክሩ ሆኑ፡፡ ይሁን እንጂ ሕግ የማይገዛው አሳሪያችን ከ15 ዓመት እስከ ሞት ሊያስቀጣ የሚችል ክስ አቀረበልን፡፡ጉዳዬን ይበልጥ አስገራሚ የሚያደርገው ደሞ በምርመራው ወቅት አንድም ቀን የሽብር ተግባር እና አላማቸውን በማስፈጸም የተከሰስንባቸው ድርጅቶች አንዳቸውም አለመጠቀሳቸው ነው ፡፡

ክሱን ተከትሎ ወደ አዲስ አበባ የቀጠሮ ማረፊያ ቤት (ወንዶች ወደ ቂሊንጦ ሴቶች ወደ ቃሊቲ) ተላክን፡፡ ማረፊያ ቤቶች የሕዝብ ተወካች ምክር ቤትና የሚንስትሮች ምክር ቤት ያወጡላቸው መተዳደሪያ አዋጅና ደንብ ያላቸው ሲሆን፤ ነግር ግን የሚገዛቸው ያልተፃፈ ሌላ ደንብነው፡፡ በተለይ ሴቶችን የሚያሳድረው የቃሊቲው የአዲስ አበባ የሴቶች የቀጠሮ ማረፊያ ቤት ገና ለገና ‹በሽብርተኝነት ወንጀል የተጠረጠርን›በመሆናችን ብቻ አግላይ አያያዝ በማድረግ የቀደመ ልምዱን ተግብሮብናል፡፡ ከሌሎች ተጠርጣሪዎች / ታራሚዎች በተለየ ሁኔታ የጠያቂዎቻችንንስም ዝርዝር እንድንፅፍ በማስገደድ መብታችንን ሊገድብብን፣ የምንጠየቅበትን ሰዓትም በአዘቦት ቀን ከአስር ደቂቃ እና ቅዳሜና እሁድደግሞ ከ30 ደቂቃ እንዳይበልጥ አድርጓል፡፡ ጉዳዩን ለፍርድ ቤት በተደጋጋሚ ብናቀርብም የማረፊያ ቤቱ አስተዳደር ‹ችግር የለም› በማለት እውነታውን በግልጽ ሲክድ ፍርድ ቤቱም ተባብሮት አጽንቶታል ፡፡ ፍትህን የሕግ የበላይነት ከፖሊስ እጅ እንዳጣነው ሁሉበአያያዝ ረገድ ከማረፊያ ቤቱም ደጃፍ ልናገኘው አልቻልንም፡፡

ፍ/ቤቱ ‹እንደተጠርጣሪ› ለማረፊያ ቤቶቹ ያስረከበን በአደራ አቆዩልኝ ብሎ ቢሆንም፣ ማረሚያ ቤቱና የመብት ረገጣው ዋነኛ ተዋናዮች የሚመለከቱንግን ግን በጦር ሜዳ እንደማረኩት ግዳያቸው ነው ፡፡ እኛም በዚህና መሰል ለደህንነታችን ምንም አይነት ዋስትና በማይሰጥ አያያዝይህንን የመአት አመት ችለን አንድ አመት አስቆጥረናል፡፡

ምን ያሟግተናል?

በግልፅ የአሳሪያችንን መልካም ፈቃድ በወገንተኝነትና በታማኝነት በሚያገለግሉ ግለሰቦች የሚመሩትን የፌደራል ፖሊስ የወንጀል ምርመራ ዘርፍ(ማዕከላዊ) ‹የወንጀል ምርመራ ቡድን› እና በፌደራል ማረሚያ ቤቶች አስተዳደር ‹ገለልተኝነት› ተሸማቀን ስናበቃ የተጋፈጥነው አንበሳውን  የፍትህ ስርዓታችንን ነው፡፡

ወንጀልን ሊያቋቁም የሚችል ምንም አይነት ማስረጃ በሌለበት በወንጀል መጠርጠራችንና መከሰሳችን ከሁሉም ቀዳሚው በደል እንደሆነ ይሰማናል፡፡ነገር ግን ስለፍትህ አውርተናል ጠይቀናል ተከራክረናልና የኖርንበትን ታላቅ አላማ እኛው ፈልገን የፍትህ በርን እያንኳኳን እንገኛለን፡፡‹‹ለምን ተጠረጠርን?››‹‹ለምንስ ተከሰስን?›› ብለን ፍትህን ከመሻት ራሳችንን ሳናቅብ የቀረበብን ክስ እንደ ክስ ሊቆም የማይችልእንደሆነ ሕጋዊና ሙያዊ መቃወሚያ አቅርበን ፍርድ ቤቱም ‹ተቀብዬዋለሁ ግን አልተቀበልኩትም› በማለት ልንረዳው ያልቻልነውን ውሳኔ አስተላልፏል፡፡ ከእስራችንም በፌት የምንታወቅበትን የአገሪትዋን ህግ በመጠቀም መብቶቻችንን የመጠየቅን ሂደት አጠናክረን የምንገፋበት ተቋማቱ ገለልተኛ ናቸው ብለን ስለምናምን ሳይሆን ከተቋማቱ ጀርባ ላለው ፍትህ እና ህግ የበላይነት ያለንን ቁርጠኛነት ለማሳየትምጭምር ነው፡፡

ከሣሻችን አለኝ የሚለውን ‹ማስረጃ› በከፊል ከእኛ ከተከሳሾች ደብቆ እንኳን የተባለውን ‹ማስረጃ› ለማድመጥ የአንድ አመት ጊዜ መጠበቅ ነበረብን፡፡የዘገየ ፍትሕ እንደተነፈገ ይቆጠራል መባሉን ከሳሻችን እንደሚያውቅ ብናውቅም እኛ ግን የዘገየውን ‹ፍትሕ› እንኳን ለመጠየቅ የሚያስችልትዕግስት አላጣንም፡፡

አሁንም ፍትሕ የዴሞክራሲያዊ ስርዓት ዓይነተኛ መለያ ቀለም ነው ብለን እናምናለን፡፡ ፍትሕ ይኖር ዘንድ ገለልተኛ ተቋማት መኖራቸው ደግሞ የግድ ነው፡፡ ተቋማት ለተቋቋሙበት ዓላማ ከመኖር ይልቅ ታማኝነታቸውን ለስርዓቱ ሹማምንት ማድረግ ሲጀምሩ ፍትሕ አስቸጋሪ ፈተናውስጥ ይገባል፡፡ ፍትሕ እኛ በታሰርንባት ኢትዮጵያ ይሕ ፈተና እንደገጠማት ይሰማናል፡፡እንግዲህ የኛ ተስፋና ጥበቃም ከዚህ እውነትየሚመነጭ ነው፡፡

ወንጀላችንን ፈልገን ማግኘት አልቻልንም በህግ ፌት ንጹህ ነን ነገር ግን በሚያሳዝን ሁኔታ ይሕ ንፅሕናችን መቼና እንዴት እንደምንፈታ አይነግረንም፡፡አንድ ነገር ግን እርግጠኞች ነን፡- እውነት ከኛ ጋር መሆኗን፡፡

በተስፋ የሚያቆመን . . .

እኛን ከአገራችን ብቻ ሳይሆን ከመላው አለም የዴሞክራሲ ቤተሰብ ጋር ያስተሳስረናል ብለን የምናምነው ዕሴት ሐሳብን በነፃ የመግለፅ ነፃነት ላይ ያለን ፅኑ እምነት ነው፡፡ ሰዎች ሀሳባቸውን ያለምንም ጣልቃ ገብነትና ፍርሃት መግለፅና መደማመጥ ሲችሉ አገራችንን ጨምሮ በዓለማችን ያሉ ማህበራዊ ፣ ኢኮኖሚያዊና ፖለቲካዊ ችግሮችን መቅረፍ የሚችሉ ሀሳቦችና መነሳሳቶች መፍጠር ይችላሉ የሚል እምነት ከመታሰራችን በፊትም ይሁን በኋላ በውስጣችን አለ፡፡ የታሰርነውም ይህንን ተፈጥሮአዊ ነፃነታችንን ለመጠቀም ሙከራ ማድረግ ስንጀምር ነው፡፡ በየትኛውም አምባገነናዊ ስርዓት ውስጥ እውነትን ለጉልበተኞች መናገር ዋጋ ያስከፍላል፡፡እኛም ሐሳባችንን በነፃነት ስለመግለፅ እየከፈልን ያለነውዋጋ የማይከብደን የነገይቱ ኢትዮጵያ ከዛሬይቱ ኢትዮጵያ የተሻለች ትሆናለች የሚል ተስፋ በማድረጋችን ነው፡፡

የሚያበረታን . . .

የመታሰራችን ዜና ከተሰማ ጀምሮ ብቻችንን አልታሰርንም፡፡ ብዙዎች አኛን ከከለለን አጥር ውጪ አብራችሁን ታስራችኋል፡፡ ስለዚህ የእስር ቤት ጌጥ የሆኑት የመረሳትና ተስፋ የማጣት ስጋቶች እንዳይጎበኙን ያደረገንና በብርታት ያቆመን የእናንተው በእሳት የተፈተነ አብሮነት ነውና ሁላችሁም ምስጋና ይገባችኋል፡፡

እምነታችን እዳ ሆኖባችሁ ከታሰርንበት ደቂቃ አንስቶ የመንፈስም፣ የአካልም ዕረፍት ሳያሻችሁ እየደከማችሁ ላላችሁ ቤተሰቦቻችን፣ በፈተናችን ሰዓት ሕመማችንን አብራችሁ ለታመማችሁ ወዳጆቻችን (friends indeed)፣ ከታሰርንበት ጊዜ ጀምሮ ንፅህናቸንን ተረድታችሁ ጉዳያችንንእንደ ጉዳያችሁ እየተከታተላችሁ ላላችሁ እና የመንፈስ ድጋፋችሁ ላልተለየን አገር በቀል እና አለም አቀፍ የመገናኛ ብዙሃን፣ ሰብአዊነትናየዴሞክራሲ ተቆርቋሪዎች ስለድካማችሁ ምስጋናችን የበዛ ነው፡፡ የማረፊያ ቤት ቆይታችን አዲስ አይነት የህይወት ልምድ የምናገኝበትናየምንማርበት ይሆን ዘንድ አብራችሁን በማረፊያ ቤት የነበራችሁ/ያላችሁ እህቶቻችንና ወንድሞቻችን እናንተም ምስጋናችን ይድረሳችሁ፡፡እንዲሁም ይህን በሕግ አግባብ ያልተመሰረተ ክስ በሕግ አግባብ እንዲቋጭ ያላሰለሰ ጥረት እያረጋችሁ ያላችሁት ጠበቆቻችንና ሌሎቻችሁም. . . ምስጋናችን ከልባችን የፈለቀ ነው፡፡ ሁላችሁም የምንበረታው በእናንተ ነውና እጅግ በጣም እናመሰግናለን፡፡

#FreeZone9bloggers  #FreeEdom  #FreeTesfalem  #FreeAsemamaw #Ethiopia

Zone9

If Ethiopia is so vibrant, why are young people leaving? – Al Jezeera

The latest tragedies may have temporarily united Ethiopians but has raised doubts about the country’s economic miracle
April 28, 2015 2:00AM ET

Within a week, Ethiopians were hit with a quadruple whammy. On April 19, the Libyan branch of the Islamic State in Iraq and the Levant (ISIL) released a shocking video purporting to show the killings and beheadings of Ethiopian Christians attempting to cross to Europe through Libya. This came only days after an anti-immigrant mob in South Africa killed at least three Ethiopian immigrants and wounded many others. Al Jazeera America reported thatthousands of Ethiopian nationals were stranded in war-torn Yemen. And in the town of Robe in Oromia and its surroundings alone, scores of people were reportedly grieving over the loss of family members at sea aboard a fateful Europe-bound boat that sank April 19 off the coast of Libya with close to 900 aboard.

These tragedies may have temporarily united Ethiopians of all faiths and ethnic backgrounds. But they have also raised questions about what kind of desperation drove these migrants to leave their country and risk journeys through sun-scorched deserts and via chancy boats.

The crisis comes at a time when Ethiopia’s economic transformation in the last decade is being hailed as nothing short of a miracle, with some comparing it to the feat achieved by the Asian “tigers” in the 1970s. Why would thousands of young men and women flee their country, whose economy is the fastest growing in Africa and whose democracy is supposedly blossoming? And when will the exodus end?

After the spate of sad news, government spokesman Redwan Hussein said the tragedy “will be a warning to people who wish to risk and travel to Europe through the dangerous route.” Warned or not, many youths simply do not see their dreams for a better life realized in Ethiopia. Observers cite massive poverty, rising costs of living, fast-climbing youth unemployment, lack of economic opportunities for the less politically connected, the economy’s overreliance on the service sector and the requirement of party membership as a condition for employment as the drivers behind the exodus.

A 2012 study by the London-based International Growth Center noted (PDF) widespread urban unemployment amid growing youth landlessness and insignificant job creation in rural areas. “There have been significant increases in educational attainment. However, there has not been as much job creation to provide employment opportunities to the newly educated job seekers,” the report said.

One of the few ISIL victims identified thus far was expelled from Saudi Arabia in 2013. (Saudi deported more than 100,000 Ethiopian domestic workers during a visa crackdown.) A friend, who worked as a technician for the state-run Ethiopian Electricity Agency, joined him on this fateful trek to Libya. At least a handful of the victims who have been identified thus far were said to be college graduates.

Given the depth of poverty, Ethiopia’s much-celebrated economic growth is nowhere close to accommodating the country’s young and expanding population, one of the largest youth cohorts in Africa. Government remains the main employer in Ethiopia after agriculture and commerce. However, as Human Rights Watch noted in 2011, “access to seeds, fertilizers, tools and loans … public sector jobs, educational opportunities and even food assistance” is often contingent on support for the ruling party.

Still, unemployment and lack of economic opportunities are not the only reasons for the excessive outward migration. These conditions are compounded by the fact that youths, ever more censored and denied access to the Internet and alternative sources of information, simply do not trust the government enough to heed Hussein’s warnings. Furthermore, the vast majority of Ethiopian migrants are political refugees fleeing persecution. There are nearly 7,000 registered Ethiopian refugees in Yemen, Kenya has more than 20,000, and Egypt and Somalia have nearly 3,000 each, according to the United Nations refugee agency.

As long as Ethiopia focuses on security, the door is left wide open for further exodus and potential social unrest from an increasingly despondent populace.

Ethiopians will head to the polls in a few weeks. Typically, elections are occasions to make important choices and vent anger at the incumbent. But on May 24, Ethiopians will be able to do neither. In the last decade, authorities have systematically closed the political space through a series of anti-terrorism, press and civil society laws. Ethiopia’s ruling party, now in power for close to 24 years, won the last four elections. The government has systematically weakened the opposition and does not tolerate any form of dissent.

The heightened crackdown on freedom of expression has earned Ethiopia the distinction of being the world’sfourth-most-censored country and the second leading jailer of journalists in Africa, behind only its archrival, Eritrea, according to the Committee to Protect Journalists.

There is little hope that the 2015 elections would be fundamentally different from the 2010 polls, in which the ruling party won all but two of the 547 seats in the rubber-stamp national parliament. The ruling party maintains a monopoly over the media. Authorities have shown little interest in opening up the political space for a more robust electoral contest. This was exemplified by the exclusion of key opposition parties from the race, continuing repression of those running and Leenco Lata’s recent failed attempt to return home to pursue peaceful political struggle after two decades of exile. (Lata is the founder of the outlawed Oromo Liberation Front, fighting since 1973 for the rights of the Oromo, Ethiopia’s marginalized majority population, and the president of the Oromo Democratic Front.)

A few faces from the fragmented and embittered opposition maybe elected to parliament in next month’s lackluster elections. But far from healing Ethiopia’s gashing wounds, the vote is likely to ratchet up tensions. In fact, a sea of youth, many too young to vote, breaking police barriers to join opposition rallies bespeaks not of a country ready for elections but one ripe for a revolution with unpredictable consequences.

Despite these mounting challenges, Ethiopia’s relative stability — compared with its deeply troubled neighbors Somalia, South Sudan, Eritrea and Djibouti — is beyond contention. Even looking further afield, across the Red Sea, where Yemen is unraveling, one finds few examples of relative stability. This dynamic and Ethiopia’s role in the “war on terrorism” explains Washington’s and other donors’ failure to push Ethiopia toward political liberalization.

However, Ethiopia’s modicum of stability is illusory and bought at a hefty price: erosion of political freedoms, gross human rights violations and ever-growing discontent. This bodes ill for a country split by religious, ethnic and political cleavages. While at loggerheads with each other, Ethiopia’s two largest ethnic groups — the Oromo (40 percent) and the Amhara (30 percent) — are increasingly incensed by continuing domination by Tigreans (6 percent).

Ethiopian Muslims (a third of the country’s population of 94 million) have been staging protests throughout the country since 2011. Christian-Muslim relations, historically cordial, are being tested by religious-inspired violence and religious revivalism around the world. Ethiopia faces rising pressures to choose among three paths fraught with risks: the distasteful status quo; increased devolution of power, which risks balkanization; and more centralization, which promises even further resistance and turmoil.

It is unlikely that the soul searching from recent tragedies will prompt the authorities to make a course adjustment. If the country’s history of missed opportunities for all-inclusive political and economic transformation is any guide, Ethiopians might be in for a spate of more sad news. As long as the answer to these questions focuses on security, the door is left wide open for further exodus and potential social unrest from an increasingly despondent populace.

Hassen Hussein is an assistant professor at St. Mary's University of Minnesota.
The views expressed in this article are the author's own and do not necessarily reflect Al Jazeera America's editorial policy.